தாய்ச்சியாக நின்ற புத்தன் குளம் அரைய மூடு

என் அலுவலக பயண நேரத்தை இதப்படுத்துபவை சாலையோர மரங்கள். பயண வழியில் பார்வையில் விழும், 30 க்கும் மேற்பட்ட அரச மரங்களை கடந்து செல்வேன். இவற்றில் வெள்ளைப் பட்டை அணிந்தவை தான் அதிகம். வெளிர் பழுப்பு பட்டையுள்ளவையும் உண்டு.
அரச மரத்துடன் எனக்கு நீண்ட அனுபவம் உண்டு. என் கிராமத்தில் இந்த மரம் இல்லை. பக்கத்து ஊர் உசரவிளை விலக்கில், ஆனையாலும் அசைக்க முடியாத அரசு ஒன்று உள்ளது. பேருந்துக்கு காத்திருப்போரை காக்கும். எதிரில் புத்தனாற்றில் இருந்து குளத்துக்கு நீர் பாயும் கிளைக் கால்வாயில், ‘தத்து போட்டு’ மீன்பிடிப்போர் வரை நிழல் படரும். அதன் நிழல்பரப்பு அலாதியானது.
உசரவிளை புத்தனாறு குளக்கரை அரசமரம் பரந்து விரிந்தது. அதன் நிழல் பரப்பில் இருக்கும், படித்துறையில் இருந்து, அக்கரை வரை நீந்துவோம்.
அந்த மரம் எனக்கு, ‘தாய்ச்சி’( அடையாளப்புள்ளி) யாகவும் இருந்துள்ளது. புத்தனாறு குளப்புரவு பள்ளமடை பாய்ச்சலில் எங்கள் குடும்பத்துக்கு ஒரு வயல் இருந்தது. அதை, ‘அகப்பத்து’ என்போம். மூன்று போகம் விளைச்சல் தர தகுதியானது.
என் அனுபவத்தில், அதை பொடி உழவு செய்ததில்லை. எப்போதும், தொழியடிப்பு தான்.  சிறுவயதில் அந்த வயலை  சரியாக அடையாளம் காணத் தெரியாது. திணறிப்போவேன்.
அரயமூடு வரை, ‘சக்கடா வண்டி’யில் கொண்டு வந்து குவிக்கும் தொழு உரத்தை, தலை சுமட்டில் தான் வயலுக்கு கொண்டு போக வேண்டும். சகடை, சகடு, சாகாடு, சக்கர வண்டி எல்லாம் சக்கடா வண்டியின் முழுமைகள். சகடையை, குருஞ்சாட்டுருளை என்கிறது பெரும்பாணாற்றுப்படை.
புத்தன் குளக்கரை, அரயமூட்டில் நின்று பார்த்தால், எல்லா வயலும் ஒன்று போல் தெரியும். எங்கள் வயலை அடையாளம் காண திணறுவேன்.
ஒருநாள் அப்பாவிடம் இதுபற்றி சொன்னேன். அவர் ஒரு எளிய திறனுடன், வயலை அடையாளம் காணும் வழி குறித்து விளக்கினார். அப்போது, தாய்ச்சியாக இந்த அரையம் மூட்டை அடையாளம் காட்டினார்.
‘அரைய மூட்டில் மேற்கு பார்க்க இறங்கி, இடதுபுறமாக வரப்பில் நடந்து, ஓடையின் முதலில் திரும்பும் வரப்பில் நடந்தால், நான்காவது வயல் நமக்கு’ என்று, எளிமையாக சொன்னார். அதை மனதில் பதித்து, அடையாளம் கண்டு கொள்வேன்.
எங்கள் பகுதியில் அப்போது, ‘அரசமரம்’ என்று அட்சரம் பிசகாமல் யாரும் சொன்னதாக நினைவு இல்லை. அரயம் மூடு, அரயம் எல, அரயம் சுள்ளி, அரயம் கொப்பு, அரயம்பழம் என்றுதான் குறிப்பிடுவர்.
வாசிப்பை துவங்கிய பின்தான், ‘அரையம்’ என்பது சரியான சொல் தான் என தெரிந்து கொண்டேன். ஆனால், அதை பயன்படுத்த பரப்பு இல்லை. பண்படுத்திய, ‘அரசமரம்’ என்ற சொல்லே வழக்கத்தில் உள்ளது.
சங்க காலத்தில், ‘அரையம்’ பற்றி அதாவது அரசமரம் பற்றி சொல்லப்பட்டுள்ளது.
‘வேனில் அரையத்து இலை ஒலி வெரீஇப்
போகில் புகா வுண்ணாது பிரிதுபுலம் படரும்‘ என்கிறது ஐங்குறுநுாறு – 325 வது பாடல்.
இந்த பாடலில் உள்ள அரையம் என்பது அரசமரத்தை குறிப்பிடுவதாக, உரை எழுதிய உ.வே.சாமிநாதய்யர் தெரிவித்துள்ளார்.
இந்த பாடல் தரும் அனுபவம் எனக்கு உண்டு.
மாசி மாதம், எங்கள் அகப்பத்து வயல் அறுவடைக்கு வரும். அறுவடை முடிந்த கையோடு, தொழுவில் கிடக்கும் உரத்தை அந்த வயலுக்குள் தள்ள வேண்டும்.
உரம் நிரப்பிய சக்கடா வண்டிகள், புத்தனாறு குளக்கரையில் உள்ள அரையமூடு வரை வரும். அங்கு குவிக்கும் உரத்தை, கூலியாட்கள் உதவியுடன் வயலுக்கு சுமக்க வேண்டும். அப்போது, அந்த மரத்தடியில் பல மணி நேரம் காத்திருப்பேன். காத்திருப்பின் போது அரயை மூட்டில் கண்டவற்றை காட்சியாக்கியுள்ளேன்.
அரையன் மர பச்சை இலைகள், மார்ச்சில் மஞ்சள் பூசி வெளிறி உதிர துவங்கும். வீசும் காற்றில் முற்றிய இலைகள் மோதி உரசி, சலசலத்து இசையை வீசும். கடிவண்ணம் பூசிய இலைகள், காற்றின் போக்கில் புரண்டு நெளிந்து சூரிய கதிரை வாங்கும். இந்த ஒலியையும், ஒளிக்கு பழகாத நாகணஞ்சான் போன்ற பறவைகள் அரையம் பழங்களை தின்னாமல் ஒதுங்கும். 
உதிர்ந்து பாயும் சருகுகள் காற்றின் போக்கில் சுழன்று பள்ளங்களில், இடுக்குகளில் பதுங்கும். அவற்றுக்கள் அரணைகள், சாராய், புல்லுருவி, குசுவண்டு, தேள், நட்டுவக்காலி என சிறு உயிரினங்கள்  பதுங்கி உரசலை அனுபவிக்கும். மண்ணில் புதையும் சருகை கறம்பும் கறையான்கள் கழிநடனம் புரியும்.
இது, அரசு துளிர்க்கும் காலம். மார்ச் முதல் வாரத்திலேயே சில மரங்கள் துளிர்க்கத் துவங்கிவிட்டன. இலைகள் உதிர்ந்து துளிர்க்கும் காலத்தில், உதயத்தின் அத்தனை நிறங்களையும் அரசிலையில் காணலாம். அத்தனையும் குதுாகலமான வண்ணங்கள். அதன்பின் மலரும் பச்சைகள், தினமும் ஒரு குதுாகலத்தை ஊட்டும்.
வசந்தத்தின் வாசலை திறக்கும் அரைய மரங்களை, கண்களையும், இதயத்தையும் திறந்து அனுபவியுங்கள்.
இங்கு பதிவிட்டுள்ள ஒரு அரையம் துளிர், இலங்கை அனுராதபுரத்தில் இருந்து கொண்டு வந்து நட்ட மரத்தில் எடுத்தது. புத்தரின் மகள் சங்கமித்திரை நட்ட மரத்தின் குடும்பத்தை சேர்ந்ததாக கருதப்படுகிறது. சென்னையை அடுத்த குன்றத்துார், இரண்டாம்கட்டளை, புத்தவேடு கிராமத்தில்  உள்ள புத்தவிகாரில் இப்போது உள்ளது.
என் அன்புக்குரிய நண்பர் போதி தேவவரம் அவர்கள், இந்த மரத்தை பராமரிப்பதுடன், அந்த பகுதியில் வசிக்கும் இருளர் பழங்குடியின சிறுவர், சிறுமியரின் கல்வி வளர்ச்சிக்கும் பாடுபட்டு வருகிறார்.
அரச மரம் பற்றி...
ஆசியாவை தாயகமாக கொண்டது. தாவரவியல் குடும்பம் மேரேசியே (Moraceae). தாவரவியல் பெயர் பைக்கஸ் ரிலிஜியோகா (Ficus Religiosa Linn). ஆங்கிலத்தில் பெப்பல்  (Peepul tree).  30 மீட்டர் வரை வளரும். புத்தர் ஞானம் பெற உதவிய போதிமரம் இதுதான் என்றும் கூறப்படுகிறது.
இலையில், புரதம், சுண்ணாம்பு சத்து அதிகம். எளிதில் செரிமானம் ஆகாது என்பதால், தாவர உண்ணிகள் விரும்பி உண்பதில்லை. மலராபூ மரம். பழங்களை பறவைகள் விரும்பி உண்ணும். இந்தியாவின் உயர்ந்த விருதான பாரத ரத்னா, அரச இலை போல் வடிவமைக்கப்படுகிறது. ஞானத்தின் புகலிடமாக புத்த மார்க்கத்தில் போற்றப்படுகிறது.
அரையம் இருக்கும் குருவின் பிச்சை.

உத்திர பட்டையும் பாயாசக் கஞ்சியும்

நினைவிடத்தை, குழிவாசல் என அழைக்கும் வழக்கம், கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் உண்டு. மையக்குழி என்றும் அழைப்பர். பங்குனி உத்திர நாளில்,  சில குழுக்களுக்கு குழிவாசல் முக்கியத்துவம் பெறும்.
அன்று, நினைவிடத்தை துலக்கி, சுண்ணாம்பு தெளித்து வெற்றிலை, பாக்கு, பூக்களால் படையல் வைத்து, அந்த குடும்பத்தினர் வழிபடுவர். தொடர்ந்து, அரைப்பத இனிப்பில் கஞ்சி காய்ச்சி, முற்பகல் முதலே விநியோகிப்பர். கஞ்சி குடிக்க, பனை ஓலை பட்டைகள் தயாராக இருக்கும்.
நினைவிடத்தில் கஞ்சி காய்ச்சி விநியோகிக்க வழி இல்லாத ஏழைகள், அண்டை அயலில் ஊற்றும் கஞ்சியை, பட்டைகளில் குடித்து விட்டு, பாத்திரங்களில் வாங்கியும் செல்வர்.
ஒரே பிரிவை சேர்ந்தர்கள் வசிக்கும் ஆலடிவிளை கிராமத்தில், காலசுவாமி, மன்னர் ராசா ஆகியோரை முதன்மை தெய்வமாக வழிபடும் குடும்பத்தை சேர்ந்தவர்கள் மட்டுமே இது போன்ற, ‘கஞ்சி வார்த்து  ஊற்றும்’ நடைமுறையைப் பின்பற்றுவர்.
கஞ்சி காய்ச்சுவதற்கு, ‘குட்டுவம்’ என்ற வெண்கல கலங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டன. எங்கள் வீட்டில் இரண்டு குட்டுவங்கள் உண்டு. அவற்றைக் கேட்டு உத்திரத்துக்கு, ஒரு வாரத்துக்கு முன்பே, போட்டி போட்டு முன்பதிவு செய்ய வருவதை பார்த்திருக்கிறேன். 50 ஆண்டுகளுக்கு முன்வரை கடைபிடித்த  நடைமுறை இது. கலாசாரமும், நம்பிக்கையும் எவ்வளவு வேகமாக மாறிவருகிறது. 
#மாறும்கலாசாரம்

தொல்லியல் நிலமும் மடுவிளை கனவும்

அதை, மடுவிளை என்பர். மதுவிளை என்போரும் உண்டு. கன்னியாகுமரி மாவட்டம், மருந்துவாழ்மலையின் வடக்கு  மடியில் உள்ளது. பருவ மழை பெய்யும் போது, மலையின் முதுகில் விழும் துளிகள், சேர்ந்து பெருகி, ‘பண்ணிப்பொட’ என்ற பகுதி வழியாக, ஆர்ப்பரித்து திரண்டு பாய்ந்து, மடுவிளை நிலப்பரப்பை அரித்து ஓடும். மண் அரிப்பால், மடுவிளையில் பெரிய ஓடை உருவாகியிருந்தது. திரண்டு சாடும் வெள்ளம், மருந்துவாழ்மலை பாசனக் கிளைக்கால்வாயின் கீழ்மடை வழியாக ஒடுங்கி சாடி, பெரும் ஓடையாகி, ஒருமைல் மேற்கில் நாஞ்சில் புத்தனாற்றில் விழும்.
அப்போது, மடுவிளையிலும் அதை சுற்றியும் குடைமரங்கள் நிறைந்திருந்தன. வாகைகளும் உண்டு. அவற்றில் பொன்வண்டுகள் ஒளிரும். மழைநீர் அறுத்து ஓடிய உடைந்த நில சரிவில்,  பொந்துகளில், ஆந்தை, கூகை, பனங்காடை, மீன்கொத்தி, தவிட்டு புறா என பறவைகள் வசிக்கும். கானாங்குருவிகள் கனன்று திரியும். கருங்குருவிகள், காக்கைகளை துரத்தும், நாகணவாய்கள் நவிங்கித் திரியும். வாலாட்டிகள் வழியறிந்து, சிறுபூச்சி புதர்களுக்குள் குடியிருக்கும்.
 என் பள்ளிப் பருவத்தில் அங்கு அதிகம் போவேன். எங்களுக்கும்,  அந்த பகுதியில் மலை அடிவாரத்தை ஓட்டி கொஞ்சம் நிலம் உண்டு. அதை, மலைக்கரை விளை என்போம். வழக்கமாக, நன்செய் சாகுபடி பணிகளுக்குப்பின்,   ஆவணி மாதத்தில், புன்செய் பணிகள் துவங்கும். அந்த காட்டு நிலத்தில், காணம், சிறுபயிறு, உளுந்து, எள்ளு என்று மாறி மாறி விதைப்பு நடக்கும்.
பரப்பில் முள் புதர்கள் நிறைந்து கிடக்கும். விதைப்பு பணி நாட்களில் அங்கேயே உளுந்தங்கஞ்சி காய்ச்சுவர். மதியம், பனம் பட்டையில் ஆவிபறக்கும் உளுந்தங் கஞ்சியை ஊற்றி, காணத்துவையலை தொடுகறியாக்கி குடித்து மகிழ்வோம்.
அங்கு, பிரண்டைக் கொடிகள் நீண்டு கிடக்கும். துாதுவளை, மட்டைக் கள்ளிகளுக்குள் ஒளிந்து படர்ந்திருக்கும். குற்று முள் செடிகள் படர்ந்திருக்கும். விடைதலை மரங்கள், குற்றி படர்ந்திரக்கும். முசுட்டைக் கொடிகள் திருகி சிரிக்கும். அதன் இலைகளை சுவைத்து மகிழ்வோம். அவற்றின் ஊடே, காட்டு முயல்களுக்கு கண்ணி வைத்து காத்திருப்பர். ஓணான்கள் அதன் மீது, நடந்து போகும். மலை உ:டும்புகள், இடுங்காமல் திரியும்.
மடுவிளையை, எப்போதும் வியப்புடன் பார்ப்பேன். அதன் பரப்பு முழுவதும், உடைந்த மண்பாண்ட சில்லுகள் சிதறிக்கிடக்கும். அவற்றை சேகரித்து திரிவேன். ஊர் பெரியவர்கள், ‘ ஓட்ட காலனத் தொடாதே மக்கா...’ என்று அதட்டி விரட்டுவர். அவ்வப்போது அந்த பகுதிக்குள் தனிமையில் சுற்றிவந்து, ஈர்ப்பை புதுப்பித்துக் கொள்வேன். அந்த ஓடுகள் நிலையை கவனித்துக்கொண்டே நடப்பேன். ஒரு காரணமும் தெரியாது. முதியவர்கள் பார்த்தால், அதட்டி விரட்டுவர்.
ஒருமுறை, மண் சிற்பத்தில் உடைந்த தலை ஒன்று கிடைத்தது. அதை எடுத்து வந்த போது, முதியவர் ஒருவர் அதட்டி, பிடுங்கி எறிந்துவி்ட்டார்.
உடைந்த மண் சில்லுகள் பற்றி, ஆலடிவிளை ஊரில் வாய்மொழி கதை உண்டு.  ஊர் உருவாகும் முன், மலை அடிவாரப் பகுதியில் குயவர்கள் வசித்தனராம். அவர்கள், மயிலாடி, வம்பவிளை அருகே நாராயிணி குளத்தில் மண் எடுத்து, பாண்டங்கள் வனைந்தனராம். அந்த பாண்டங்கள், எளிதில் உடையாத தன்மையுடன் இருந்தனவாம். மண் பாத்திரங்கள் உடையாவி்ட்டால், பிழைப்பு நடத்தவது அரிது என்று எண்ணி, இடம் பெயர்ந்து விட்டனராம்.
இந்த கதையின் மூலத்தை அறியேன். நாகர்கோவில் இந்து கல்லுாரியில், வரலாற்று துறை பேராசிரியராக பணியாற்றிய திரு. ராமச்சந்திரன் அவர்களிடம், நான் கல்லுாரியில் சேர்ந்த போது, இது பற்றி கூறினேன். அவர் சில மாணவர்களுடன், மடுவிளையை ஆய்வு செய்தார். அதில் அவர் கண்டறிந்தது என்ன என்று தெரியவில்லை. ஒருமுறை அது பற்றி விசாரிக்க போயிருந்தபோது, நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தார். தொடரமுடியவில்லை.
மடுவிளை ஒரு முக்கியமான, தொல்லியல் தளமாக இருந்திருக்கலாம். முறைப்படி ஆய்வு செய்திருந்தால், வாழ்வியல் பற்றியும், வரலாறு பற்றியும் முக்கிய தகவல்கள் கிடைத்திருக்கலாம்.
நான், சென்னை வரும் முன்பே, மடுவிளை சிதைந்துவிட்டது. அதன் பரப்பை  புரட்டிப் போட்டு வேலிக்குள் அடைத்துவிட்டனர். அதன் உரிமையும் பல கைகளுக்கு மாறிவிட்டது.  இப்போது, அது மற்றொன்றாகி விட்டது. நுழைவதும் அரிது. மலையில் விழும் மழை நீரை, முறைப்படுத்தி ஒடுக்கி விட்டனர். பறவைகளுக்கு பொந்துகள் இல்லை. அது விளை நிலமாக்கப்பட்டுவிட்டது. அதன் வரலாறு மண்ணில் புதைந்து அழிந்து விட்டது.
மலைக் கரையில் என், 65.05 செண்ட் நிலப்பரப்பையும் விற்கும் கட்டாயத்துக்கு தள்ளப்பட்டுள்ளேன். அந்த பரப்பு பற்றி  பெரும் கனவு இருந்தது. அது, கடந்து போய்கொண்டிருக்கிறது.