தாய்ச்சியாக நின்ற புத்தன் குளம் அரைய மூடு

என் அலுவலக பயண நேரத்தை இதப்படுத்துபவை சாலையோர மரங்கள். பயண வழியில் பார்வையில் விழும், 30 க்கும் மேற்பட்ட அரச மரங்களை கடந்து செல்வேன். இவற்றில் வெள்ளைப் பட்டை அணிந்தவை தான் அதிகம். வெளிர் பழுப்பு பட்டையுள்ளவையும் உண்டு.
அரச மரத்துடன் எனக்கு நீண்ட அனுபவம் உண்டு. என் கிராமத்தில் இந்த மரம் இல்லை. பக்கத்து ஊர் உசரவிளை விலக்கில், ஆனையாலும் அசைக்க முடியாத அரசு ஒன்று உள்ளது. பேருந்துக்கு காத்திருப்போரை காக்கும். எதிரில் புத்தனாற்றில் இருந்து குளத்துக்கு நீர் பாயும் கிளைக் கால்வாயில், ‘தத்து போட்டு’ மீன்பிடிப்போர் வரை நிழல் படரும். அதன் நிழல்பரப்பு அலாதியானது.
உசரவிளை புத்தனாறு குளக்கரை அரசமரம் பரந்து விரிந்தது. அதன் நிழல் பரப்பில் இருக்கும், படித்துறையில் இருந்து, அக்கரை வரை நீந்துவோம்.
அந்த மரம் எனக்கு, ‘தாய்ச்சி’( அடையாளப்புள்ளி) யாகவும் இருந்துள்ளது. புத்தனாறு குளப்புரவு பள்ளமடை பாய்ச்சலில் எங்கள் குடும்பத்துக்கு ஒரு வயல் இருந்தது. அதை, ‘அகப்பத்து’ என்போம். மூன்று போகம் விளைச்சல் தர தகுதியானது.
என் அனுபவத்தில், அதை பொடி உழவு செய்ததில்லை. எப்போதும், தொழியடிப்பு தான்.  சிறுவயதில் அந்த வயலை  சரியாக அடையாளம் காணத் தெரியாது. திணறிப்போவேன்.
அரயமூடு வரை, ‘சக்கடா வண்டி’யில் கொண்டு வந்து குவிக்கும் தொழு உரத்தை, தலை சுமட்டில் தான் வயலுக்கு கொண்டு போக வேண்டும். சகடை, சகடு, சாகாடு, சக்கர வண்டி எல்லாம் சக்கடா வண்டியின் முழுமைகள். சகடையை, குருஞ்சாட்டுருளை என்கிறது பெரும்பாணாற்றுப்படை.
புத்தன் குளக்கரை, அரயமூட்டில் நின்று பார்த்தால், எல்லா வயலும் ஒன்று போல் தெரியும். எங்கள் வயலை அடையாளம் காண திணறுவேன்.
ஒருநாள் அப்பாவிடம் இதுபற்றி சொன்னேன். அவர் ஒரு எளிய திறனுடன், வயலை அடையாளம் காணும் வழி குறித்து விளக்கினார். அப்போது, தாய்ச்சியாக இந்த அரையம் மூட்டை அடையாளம் காட்டினார்.
‘அரைய மூட்டில் மேற்கு பார்க்க இறங்கி, இடதுபுறமாக வரப்பில் நடந்து, ஓடையின் முதலில் திரும்பும் வரப்பில் நடந்தால், நான்காவது வயல் நமக்கு’ என்று, எளிமையாக சொன்னார். அதை மனதில் பதித்து, அடையாளம் கண்டு கொள்வேன்.
எங்கள் பகுதியில் அப்போது, ‘அரசமரம்’ என்று அட்சரம் பிசகாமல் யாரும் சொன்னதாக நினைவு இல்லை. அரயம் மூடு, அரயம் எல, அரயம் சுள்ளி, அரயம் கொப்பு, அரயம்பழம் என்றுதான் குறிப்பிடுவர்.
வாசிப்பை துவங்கிய பின்தான், ‘அரையம்’ என்பது சரியான சொல் தான் என தெரிந்து கொண்டேன். ஆனால், அதை பயன்படுத்த பரப்பு இல்லை. பண்படுத்திய, ‘அரசமரம்’ என்ற சொல்லே வழக்கத்தில் உள்ளது.
சங்க காலத்தில், ‘அரையம்’ பற்றி அதாவது அரசமரம் பற்றி சொல்லப்பட்டுள்ளது.
‘வேனில் அரையத்து இலை ஒலி வெரீஇப்
போகில் புகா வுண்ணாது பிரிதுபுலம் படரும்‘ என்கிறது ஐங்குறுநுாறு – 325 வது பாடல்.
இந்த பாடலில் உள்ள அரையம் என்பது அரசமரத்தை குறிப்பிடுவதாக, உரை எழுதிய உ.வே.சாமிநாதய்யர் தெரிவித்துள்ளார்.
இந்த பாடல் தரும் அனுபவம் எனக்கு உண்டு.
மாசி மாதம், எங்கள் அகப்பத்து வயல் அறுவடைக்கு வரும். அறுவடை முடிந்த கையோடு, தொழுவில் கிடக்கும் உரத்தை அந்த வயலுக்குள் தள்ள வேண்டும்.
உரம் நிரப்பிய சக்கடா வண்டிகள், புத்தனாறு குளக்கரையில் உள்ள அரையமூடு வரை வரும். அங்கு குவிக்கும் உரத்தை, கூலியாட்கள் உதவியுடன் வயலுக்கு சுமக்க வேண்டும். அப்போது, அந்த மரத்தடியில் பல மணி நேரம் காத்திருப்பேன். காத்திருப்பின் போது அரயை மூட்டில் கண்டவற்றை காட்சியாக்கியுள்ளேன்.
அரையன் மர பச்சை இலைகள், மார்ச்சில் மஞ்சள் பூசி வெளிறி உதிர துவங்கும். வீசும் காற்றில் முற்றிய இலைகள் மோதி உரசி, சலசலத்து இசையை வீசும். கடிவண்ணம் பூசிய இலைகள், காற்றின் போக்கில் புரண்டு நெளிந்து சூரிய கதிரை வாங்கும். இந்த ஒலியையும், ஒளிக்கு பழகாத நாகணஞ்சான் போன்ற பறவைகள் அரையம் பழங்களை தின்னாமல் ஒதுங்கும். 
உதிர்ந்து பாயும் சருகுகள் காற்றின் போக்கில் சுழன்று பள்ளங்களில், இடுக்குகளில் பதுங்கும். அவற்றுக்கள் அரணைகள், சாராய், புல்லுருவி, குசுவண்டு, தேள், நட்டுவக்காலி என சிறு உயிரினங்கள்  பதுங்கி உரசலை அனுபவிக்கும். மண்ணில் புதையும் சருகை கறம்பும் கறையான்கள் கழிநடனம் புரியும்.
இது, அரசு துளிர்க்கும் காலம். மார்ச் முதல் வாரத்திலேயே சில மரங்கள் துளிர்க்கத் துவங்கிவிட்டன. இலைகள் உதிர்ந்து துளிர்க்கும் காலத்தில், உதயத்தின் அத்தனை நிறங்களையும் அரசிலையில் காணலாம். அத்தனையும் குதுாகலமான வண்ணங்கள். அதன்பின் மலரும் பச்சைகள், தினமும் ஒரு குதுாகலத்தை ஊட்டும்.
வசந்தத்தின் வாசலை திறக்கும் அரைய மரங்களை, கண்களையும், இதயத்தையும் திறந்து அனுபவியுங்கள்.
இங்கு பதிவிட்டுள்ள ஒரு அரையம் துளிர், இலங்கை அனுராதபுரத்தில் இருந்து கொண்டு வந்து நட்ட மரத்தில் எடுத்தது. புத்தரின் மகள் சங்கமித்திரை நட்ட மரத்தின் குடும்பத்தை சேர்ந்ததாக கருதப்படுகிறது. சென்னையை அடுத்த குன்றத்துார், இரண்டாம்கட்டளை, புத்தவேடு கிராமத்தில்  உள்ள புத்தவிகாரில் இப்போது உள்ளது.
என் அன்புக்குரிய நண்பர் போதி தேவவரம் அவர்கள், இந்த மரத்தை பராமரிப்பதுடன், அந்த பகுதியில் வசிக்கும் இருளர் பழங்குடியின சிறுவர், சிறுமியரின் கல்வி வளர்ச்சிக்கும் பாடுபட்டு வருகிறார்.
அரச மரம் பற்றி...
ஆசியாவை தாயகமாக கொண்டது. தாவரவியல் குடும்பம் மேரேசியே (Moraceae). தாவரவியல் பெயர் பைக்கஸ் ரிலிஜியோகா (Ficus Religiosa Linn). ஆங்கிலத்தில் பெப்பல்  (Peepul tree).  30 மீட்டர் வரை வளரும். புத்தர் ஞானம் பெற உதவிய போதிமரம் இதுதான் என்றும் கூறப்படுகிறது.
இலையில், புரதம், சுண்ணாம்பு சத்து அதிகம். எளிதில் செரிமானம் ஆகாது என்பதால், தாவர உண்ணிகள் விரும்பி உண்பதில்லை. மலராபூ மரம். பழங்களை பறவைகள் விரும்பி உண்ணும். இந்தியாவின் உயர்ந்த விருதான பாரத ரத்னா, அரச இலை போல் வடிவமைக்கப்படுகிறது. ஞானத்தின் புகலிடமாக புத்த மார்க்கத்தில் போற்றப்படுகிறது.
அரையம் இருக்கும் குருவின் பிச்சை.

தங்க அரளியும் தலைக்கனமும்

இந்தமுறை, புன்னார்குளம் வழியை தேர்வு செய்தேன். வழக்கமாக செல்லும் பொற்றையடி வழியை துறந்தேன். இரண்டு வழியிலும் ஆலடிவிளையை அடைய நடை பயண துாரம் கிட்டத்தட்ட, 1 கி.மீ., தான் வித்தியாசம்.
அதிகாலையே ரயில்நிலையத்துக்கு, வந்துவிட்டார் எழுத்தாளர் கென்னடி. அவரது வாகனத்தில், மயிலாடியை நெருங்கும் போது, ரிங்கல்தெளபே பள்ளயை ஒரு போட்டோ எடுக்கும் ஆசை ஏற்பட்டது.
முகப்பை படம் எடுத்துக் கொண்டிருந்த போது, என்.எஸ்.எஸ்., முகாமிலிருந்த ஆசிரியர் வந்து கேள்வி கேட்டு கதவை திறந்துவிட்டார்.
ஆறு ஆண்டுகள் தவறாமல், இந்த வளாகத்தில் திரிந்துள்ளேன். காலம் எல்லாவற்றையும் சிதைத்திருந்தது. அடையாளங்கள் அழிந்திருந்தன. பல மங்கியிருந்தன. முகப்பு, வளாக புல்தரை, தோட்டங்கள்,  உருவாக்கிய சிறுகுன்றுகள், நட்ட மரங்கள், வழியை ஒழுங்கு செய்து, வீச்சு அரிவாளுக்கு கட்டுப்பட்டு நின்ற தங்க அரளிகள் எல்லாம் முற்றாக அழிந்திருந்தன.
பனங்கை தாங்கிய ஒட்டுக்கட்டடம் சிதைந்து விரிசல் விழுந்து மழையில் கரைந்து நின்றது. பழ மரங்கள், நிழல் மரங்கள் எதுவும் இன்றி காட்சி மாறிவிட்டது. மனதில் தங்கியுள்ள நிழல் அந்த வளாகத்தில் இல்லை. பதற்றப் பட ஒன்றுமில்லை.
ஒருமுறை வளாகத்தை சுற்றி வந்தேன். வாசல்கள் இடம் மாறியிருந்தன. அப்போதைய தலைமை ஆசிரியர் ஒய். ரெஜினால்டு டேவிஸ் அறை அருகே வந்தோம்.
எங்களுக்கு வழிவிட்ட ஆசிரியர் நெகிழ்வாக இருந்தார். எளிமையாக உரையாட முடிந்தது. ஒய். ரெஜினால்டு டேவிஸ் என்ற ஒய்.ஆர்.டி., பற்றி அறிந்திருந்தார்.
மண் கூஜாவை துாக்கியபடி, ஒய்.ஆர். டி., கையலம்பும் பகுதியில் அலங்கார செடிகளைக் காணவில்லை. கட்டாந்தரையாகி வெறுமை வடிவமாக கிடந்தது.
ஒய்.ஆர்.டி., காலமாகிவிட்டதாக சொன்னார் அந்த ஆசிரியர்.
பேச்சு அவரது நேர்மை, உழைப்பு, காலந்தவறாமை என, திரும்பியது. இந்த பண்புகளே, பொது சமூகத்தை விட்டு அவரை விலக்கியதாக குறிப்பிட்டார். சரியான கணிப்பாக பட்டது.
மனம் அந்த பக்கம் விலகி நின்று பார்த்தது. பெருங்கருணை, நேர்மை போன்ற அறங்கள், சில நேரம் அகந்தையாக கட்டமைத்துக் கொள்வதை புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. சற்று நேரம் மவுனமாக கட்டந்தரையை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.
சமயம் பரப்ப வந்த ஐரோப்பியர்களின் மனநிலையாக அதை கணிக்க முற்பட்டேன்.
ஆப்ரிக்கா கண்டத்தில், சமயம் பரப்ப போன ஐரோப்பியர்களின் அன்பை, நெகிழ்வை, நேர்மையை, அறத்தை, செயலை  தத்துவரீதியாக, நுட்பமாக அணுகியதால், சிதைவுகள் (Things fall apart by Chinua Achebe) என்ற மிகப் பிரமாண்ட காவியம் உலகுக்கு தந்தார் சீ்ன்வா ஆசிபி. ஒரு புராதன சமூகத்தை, சமயம் பரப்ப வந்தவர்கள் அழித்த அவலத்தை அது விளக்கியது.
சமயம் பரப்புதலின் சூழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தியது அந்த நுால். உலகின் முக்கிய படைப்புகளில் ஒன்றாக சிலாகிக்கப்படுகிறது.  ஆனால், இங்கு அந்த வாய்ப்பு ஏற்படவில்லை. கண்ணீருடன் கூடிய மன்றாட்டாக தங்கி விட்டது. பாவிகள், மீண்டும் மீண்டும் இந்திய சமூகத்தில் பிறந்து கொண்டிருக்கின்றனர். சாத்தானை நோக்கி, ஐரோப்பிய பாதிரிகள் எய்த அம்புகள், இப்போது நம் சகோதரர்கள் கையில். பாவிகள் பிறந்து கொண்டே இருக்கின்றனர். சாத்தான்களை நோக்கி அம்புகளை எய்து கொண்டே, அன்பையும், கருணையையும் கற்றுத் தருகிறார்கள்.
ஐரோப்பிய ஆண்டவரின் அன்பையும், நெகிழ்ச்சியையும் பெற, சொந்த மண் மண்டியிட்டு, அடிமையாக கிடக்கிறது. இந்த அவலம் இன்னும் உறைக்கவில்லை. எல்லாவற்றையும் இழந்தும் ‘பாவம்’ செய்து கொண்டே இருக்க வேண்டிய நிலை. எழுத்தறிவுக்கு விலையாக பாவமூட்டை முதுகில் ஏற்றப்பட்டது. எந்த சிந்தனை, இந்த பாவமூட்டையை இறக்கி வைக்குமோ... தெரியவில்லை.

கடுவாய் அனுப்பிய துண்டு சீட்டு

பள்ளிக்கு, காலை, 8:00 மணிக்கு முன்பே கடுவாய் வந்துவிடும். வளாகத்தை நிதானமாக அளந்து, செடி, கொடி, மரம், வழி அரண் அரளிகள், கிணற்றடி, தோட்டம், கக்கூசுகள், ஸ்டாப் ரூம், வகுப்பறை, ஆய்வகம் என, கூர் நோக்கி, கண்காணிக்கும். பின், அலுவலக அறைக்கு சென்று அமரும். 
பள்ளி, ‘ப’ வடிவ கட்டடத்தில், தென்கிழக்கு மூலையில், அந்த அறை இருந்தது. எப்போதாவது, வகுப்பறைகள் இரைச்சலால் அதிர்ந்தால், நாற்காலியின் இழுவை ஒலி கேட்கும். அவ்வளவுதான்... அனைத்தும் அடங்கிவிடும். அமைதி துலங்கி நிற்கும்.
பள்ளி வளாகத்துக்குள் வர இரண்டு வழிகள். இரண்டும் எதிர் திசைகளில்... அவற்றை, கண்காணிக்கும் பாணி வியப்பூட்டும். புதிதாக நுழைபவரை, மிக எளிதாக கண்டுபிடித்துவிடும் திறன்மிக்க கடுவாய் அது.
மயிலாடி, ரிங்கல் தெளபே பள்ளியில், 6 ம் வகுப்பு சேரும் முன், அச்சுறுத்தலோடு அறிமுகமான பெயர்தான் கடுவாய். சேர்ந்த பின், அந்த பெயர் மறைந்து, ஒய்.ஆர்.டி., என்பது, மனதில் நிறைந்தது. தலைமை ஆசிரியர் ஒய். ரெஜினால்டு டேவிஸ் பெயர் சுருக்கம்தான் அது. 
ஆறு ஆண்டுகள்... அவரது ஆளுமையைப் பார்த்து வியந்திருக்கிறேன். ஒழுக்கத்தை, நேர்மையை, எங்கள் வாழ்வுடன் இணைக்க, அவரது நடத்தை, முன் நிபந்தனையாக இருந்தது. என் அப்பா கற்றுத்தந்தவறை, வலுவாக்கிய தளம் அவரது. 
காலை, 8:00 மணிக்கு முன் துவங்கி, இரவு, 7:00 மணிக்கு பின் முடியும் அவரது பணி. எங்கேயும் இருப்பார். எது நடந்தாலும் கவனத்துக்கு சென்றுவிடும். கல்வி சுற்றலாக்களில் பங்கேற்க மாட்டார். ஆனால், புறப்படும் போதும், முடியும் போதும் அவர் இருப்பார். ஆசிரியர்களுடன், அரட்டை அடிக்கமாட்டார்; வளர்ச்சி உரையாடல் நடத்துவார்.
அது, 9 ம் வகுப்பில் என்று நினைவு. அதிகாலையில், அப்பாவுடன் வயலுக்கு சென்றுவிட்டேன். பருவமழை காலம். மேகம் கவிந்திருந்ததால், நேரம் சரியாக தெரியவில்லை. தாமதம் ஆகிவிட்டது. சாலையில் நின்று பள்ளி வளாகத்தை கவனித்தேன். அவர், கண்ணில் படவில்லை.
உறுதி செய்தபடி, ஓரமாக நகர்ந்து, வகுப்புக்கு போய்விட்டேன். சற்று நேரத்தில், பீயுன் ஒரு துண்டு சீட்டை வகுப்பு ஆசிரியரிடம் கொடுத்தார். தலைமை ஆசிரியர், என்னை அழைத்த சீட்டு அது. 
பயந்து நடுங்கியபடி, அவர் அறைக்குப் போனேன். அவரது கைகடிகார சங்கிலி அவிழ, அவிழ அடியும், குத்தும் வாங்கி வந்தேன். மதிய இடைவேளைக்கு பின் மீண்டும் அழைப்பு. நடுங்கிக் கொண்டே போனேன். 
‘வயலுல இருந்து தானே வந்தே... பின்னே நேரா கிளாசுக்கு போக வேண்டியதுதானே. ஏன் ஒளிச்சே...’ என, நெகிழ்ந்தார். ஒழுக்கமும், நேர்மையும், நிர்வாகத்திறனும், காலந்தவறாமையும், அழகியலும்... சொல்லிக் கொண்டே போகலாம் கீர்த்தியை.
பள்ளி வளாகத்தில், அழகிய வடிவமைப்புடன் தோட்டம் இருந்தது. தங்க அரளி செடிகளால் வேலி அமைத்து, ஒழுங்குபடுத்தி, மாணவர்களே பராமரிக்கும் வகையில், செயல் திட்டம் உருவாக்கியிருந்தார். 
விடுப்பு ஆசிரியர் வகுப்புக்கு, வழக்கமாக அவர் பொறுப்பேற்பார். வளாகத்தில் ஒரு மரத்தடியில் அமர வைத்து பாடம் நடத்துவார். வகுப்பு, இயல்பாக, இயற்கையாக அமைந்திருக்கும். செயல்முறையாக  அமையும். 
காக்கை பறப்பதை பார்... வண்ணங்களை கவனி... கூர்ந்து நோக்கும் போது அலகை நோக்கு... என்ற பாணியில் பாடம் நடக்கும். மண்வெட்டியின், பிடி முனைக்கு, ‘வெப்புதாங்கி’ என்ற பெயர் இருப்பதை, உணர்த்தியது ஒரு மரத்தடி வகுப்புதான். ஒரு விவசாயின் மகனாக, மிகவும் வெட்கப்பட்ட தருணம் அது. 
மொழி, சூழல், பண்பு, நடத்தை, அறிவியல், இயற்கை, இலக்கியம் என, சாதுார்யமாக தொட்டு செல்லும் அந்த பாடம். மனசில் உணர்த்தி, நேரத்தை கலகலப்பாக கரைக்கும்.
ஒரு ஆசிரியர் தின நாள். 1987 என, நினைக்கிறேன். நல்லாசிரியர் விருது நிகழ்ச்சி, சென்னை, தியாராயநகர், சாரதா பெண்கள் மேல்நிலைப் பள்ளியில் நடந்தது. செய்தி சேகரிக்க, சென்றிருந்தேன். 
முன் வரிசையில், நிருபர்களுக்கான இடம். அதன் அருகே நின்று, இருக்கைகளை பார்த்துக் கொண்டே வந்தேன். ஒன்று கவனத்தில் நின்றது. அவர்தான்... உறுதிப்படுத்திக் கொள்ள, செய்தி குறிப்பை வாசித்தேன். பெயர் இருந்தது. 
விருது வாங்கிக் கொண்டு, இறங்கி வந்தார். அவர் முன் விழுந்து வணங்கினேன். மொத்த நிகழ்வும் ஒரு கணம் நின்று, கவனம் எங்கள் மீது திரும்பியது. என்னை இறுக அணைத்துக் கொண்டார். பார்வையில், ‘யார் நீ...’ என்ற கேள்வி. கற்ற காலத்தை சொல்லி, அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டேன்.
மிகவும் நெகிழ்ந்து, மகிழ்ந்தார். 
பின்னர், இருமுறை நாகர்கோவில், கிறிஸ்டோபர் நகரில் அவரது வீட்டில் சந்தித்து, உலாவலுடன் நீண்ட உரையாடல் நடத்தியுள்ளேன். 
ஆசிரியர் தினம் மட்டும் அல்ல... நேர்மை, ஒழுக்கம், நிர்வாகம் பற்றிய தகவல்களை பகிரும் போதெல்லாம், என் தலைமை ஆசிரியர் ஒய். ரெஜினால்டு டேவிஸ் அவர்களை மேற்கோள் காட்ட தவறியதில்லை.
#mylaudy #ringletaubeshcool #YRD