புரண்டு வளரும் கணுக்கொடி பிரண்டை

தொடராக அடுக்கியது போல் காணப்படும். பற்றுக் கொடி உதவியுடன் தொற்றி வளரும். சதைப் பற்றுள்ளது. மனித எலும்பு வளர்ச்சிக்கு உகந்தது.
பிரண்டை.
இது கொடி வகை தாவரம். வேலிகளில் படர்ந்திருக்கும். குறுங்காடுகளில் காணலாம். இப்போது, காய்கறிச் சந்தைகளில் நலம் காக்க, காத்துக் கிடக்கிறது. செங்கல்பட்டு ரயில்நிலைய சாலை, மாம்பலம் சந்தை, ஆதம்பாக்கம் பழமுதிர் சோலை என பல இடங்களிலும் காண்கிறேன்.
எலும்புக்கு வலிமை அளிப்பதால் ‘வஜ்ஜிரவல்லி’ என்ற பெயரும் உண்டு. வஜ்ஜிரம்  என்றால் வைரம் என பொருள்.
நான்கு கோணங்களை உடைய சதுரப் பிரண்டை. அனைத்து இடங்களிலும் காணப்படும். ஓலைப் பிரண்டை, உருட் பிரண்டை, இனிப்புப் பிரண்டை, புளிப்புப் பிரண்டை, முப்பிரண்டை என, வகைகள் பல உண்டு. பசுமையாகக் காட்சி தரும்.
இதய வடிவ இலைகள்; சிவந்த நிற கொத்தாக பழங்களைக் கொண்டது.
‘சிஸ்ஸஸ் குவாட்ராங்குலாரிஸ்’  Cissus quadrangularis என்பது தாவரவியல் பெயர். ‘விடாஸியே’ Vitaceae என்ற தாவர குடும்பத்தைச் சேர்ந்தது.
கால்சியம், சைடோஸ்டீரால்  Sitosterol, இரிடாய்ட்ஸ்  Iridoids, குவர்சிடின்  Quercitin, கரோட்டின் Carotene போன்ற தாவர வேதிப்பொருட்கள்  நிறைந்தது.
பசிக்காமல் அவதிப்படுவோர் பிரண்டைத் துவையல் சாப்பிடலாம். இளம் தண்டிலிருக்கும் நாரை நீக்கி, வதக்கி உப்பு, புளி, பூண்டு, சின்ன வெங்காயம் சேர்த்து, துவையலாக அரைக்கலாம். தேங்காயும் கலக்கலாம். செரிமானத் திறனை  அதிகரித்து, பசி உண்டாகும். இலைகளையும் பயன்படுத்தி துவையல் செய்யலாம்.
வயது முதிர்வால் தோன்றும் சுவையின்மைக்கு பிரண்டைத் துவையல் அரு மருந்து. குடலில் பூச்சிகளையும் அழிக்கும்.  பெண்களுக்கு மாதவிடாய்க் கால சோர்வை நீக்கும்.
உடலில் உண்டாகும் வீக்கங்களைப் போக்கும். எலும்பு முறிவுக்கு பின் உண்டாகும் வலி, வீக்கத்தை  குறைக்கும். முறிந்த எலும்புகள் ஒன்றிணைப்பதை துரிதப்படுத்தும்.
பிரண்டைத் தண்டுகளை நறுக்கி, மோரில் உப்பு சேர்த்து வெயிலில் காய வைத்து, வடகமாக்கி குளிர் காலத்தில் பயன்படுத்தலாம்.
இவை எல்லாம்,  மருத்துவர்களிடமும், புத்தகங்களிலும் படித்தது.
அனுபவ கதை:
மருந்துவாழ் மலையிலும், அது சார்ந்த குறுங்காட்டிலும் பிரண்டைக் கொடி அதிகம்.  ஈன்ற பசுவின், நச்சுக் கொடி விழ, பிரண்டை கொடியை கட்டும் என் கிராமத்தில் வழக்கமாக இருந்தது. விழுந்த நச்சுக் கொடியை, கள்ளிச் செடியிலும், புன்னை மரத்திலும் வைப்பர்.
தென்மேற்கு பருவ மழைக்கு பின்னான காலத்தில், பிரண்டை துளிர்க்கும். இளம் பிரண்டை துளிர்களை சேகரித்து வந்து சுவை மிக்க, ‘தீயல்’ செய்வார் என் அம்மா. குளிர்காலத்தில் அது இதம் தரும்.
என் இணையருக்கு, பிரண்டையில் தீயலுடன், துவையலும் செய்யத் தெரியும். சுவை அமோகமாக இருக்கும். எங்கள் மாடித்தோட்டத்தில், மூன்று வகை பிரண்டை செடிகள் உள்ளன. உருண்டை முகம், இரட்டை முகம், நான்முகம் என, பல முகங்களைக் கொண்டது. இன்றைய உணவில், வளர்மதியின் பிரண்டை துவையல் நலன் சேர்த்தது.

உத்திர பட்டையும் பாயாசக் கஞ்சியும்

நினைவிடத்தை, குழிவாசல் என அழைக்கும் வழக்கம், கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் உண்டு. மையக்குழி என்றும் அழைப்பர். பங்குனி உத்திர நாளில்,  சில குழுக்களுக்கு குழிவாசல் முக்கியத்துவம் பெறும்.
அன்று, நினைவிடத்தை துலக்கி, சுண்ணாம்பு தெளித்து வெற்றிலை, பாக்கு, பூக்களால் படையல் வைத்து, அந்த குடும்பத்தினர் வழிபடுவர். தொடர்ந்து, அரைப்பத இனிப்பில் கஞ்சி காய்ச்சி, முற்பகல் முதலே விநியோகிப்பர். கஞ்சி குடிக்க, பனை ஓலை பட்டைகள் தயாராக இருக்கும்.
நினைவிடத்தில் கஞ்சி காய்ச்சி விநியோகிக்க வழி இல்லாத ஏழைகள், அண்டை அயலில் ஊற்றும் கஞ்சியை, பட்டைகளில் குடித்து விட்டு, பாத்திரங்களில் வாங்கியும் செல்வர்.
ஒரே பிரிவை சேர்ந்தர்கள் வசிக்கும் ஆலடிவிளை கிராமத்தில், காலசுவாமி, மன்னர் ராசா ஆகியோரை முதன்மை தெய்வமாக வழிபடும் குடும்பத்தை சேர்ந்தவர்கள் மட்டுமே இது போன்ற, ‘கஞ்சி வார்த்து  ஊற்றும்’ நடைமுறையைப் பின்பற்றுவர்.
கஞ்சி காய்ச்சுவதற்கு, ‘குட்டுவம்’ என்ற வெண்கல கலங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டன. எங்கள் வீட்டில் இரண்டு குட்டுவங்கள் உண்டு. அவற்றைக் கேட்டு உத்திரத்துக்கு, ஒரு வாரத்துக்கு முன்பே, போட்டி போட்டு முன்பதிவு செய்ய வருவதை பார்த்திருக்கிறேன். 50 ஆண்டுகளுக்கு முன்வரை கடைபிடித்த  நடைமுறை இது. கலாசாரமும், நம்பிக்கையும் எவ்வளவு வேகமாக மாறிவருகிறது. 
#மாறும்கலாசாரம்

தொல்லியல் நிலமும் மடுவிளை கனவும்

அதை, மடுவிளை என்பர். மதுவிளை என்போரும் உண்டு. கன்னியாகுமரி மாவட்டம், மருந்துவாழ்மலையின் வடக்கு  மடியில் உள்ளது. பருவ மழை பெய்யும் போது, மலையின் முதுகில் விழும் துளிகள், சேர்ந்து பெருகி, ‘பண்ணிப்பொட’ என்ற பகுதி வழியாக, ஆர்ப்பரித்து திரண்டு பாய்ந்து, மடுவிளை நிலப்பரப்பை அரித்து ஓடும். மண் அரிப்பால், மடுவிளையில் பெரிய ஓடை உருவாகியிருந்தது. திரண்டு சாடும் வெள்ளம், மருந்துவாழ்மலை பாசனக் கிளைக்கால்வாயின் கீழ்மடை வழியாக ஒடுங்கி சாடி, பெரும் ஓடையாகி, ஒருமைல் மேற்கில் நாஞ்சில் புத்தனாற்றில் விழும்.
அப்போது, மடுவிளையிலும் அதை சுற்றியும் குடைமரங்கள் நிறைந்திருந்தன. வாகைகளும் உண்டு. அவற்றில் பொன்வண்டுகள் ஒளிரும். மழைநீர் அறுத்து ஓடிய உடைந்த நில சரிவில்,  பொந்துகளில், ஆந்தை, கூகை, பனங்காடை, மீன்கொத்தி, தவிட்டு புறா என பறவைகள் வசிக்கும். கானாங்குருவிகள் கனன்று திரியும். கருங்குருவிகள், காக்கைகளை துரத்தும், நாகணவாய்கள் நவிங்கித் திரியும். வாலாட்டிகள் வழியறிந்து, சிறுபூச்சி புதர்களுக்குள் குடியிருக்கும்.
 என் பள்ளிப் பருவத்தில் அங்கு அதிகம் போவேன். எங்களுக்கும்,  அந்த பகுதியில் மலை அடிவாரத்தை ஓட்டி கொஞ்சம் நிலம் உண்டு. அதை, மலைக்கரை விளை என்போம். வழக்கமாக, நன்செய் சாகுபடி பணிகளுக்குப்பின்,   ஆவணி மாதத்தில், புன்செய் பணிகள் துவங்கும். அந்த காட்டு நிலத்தில், காணம், சிறுபயிறு, உளுந்து, எள்ளு என்று மாறி மாறி விதைப்பு நடக்கும்.
பரப்பில் முள் புதர்கள் நிறைந்து கிடக்கும். விதைப்பு பணி நாட்களில் அங்கேயே உளுந்தங்கஞ்சி காய்ச்சுவர். மதியம், பனம் பட்டையில் ஆவிபறக்கும் உளுந்தங் கஞ்சியை ஊற்றி, காணத்துவையலை தொடுகறியாக்கி குடித்து மகிழ்வோம்.
அங்கு, பிரண்டைக் கொடிகள் நீண்டு கிடக்கும். துாதுவளை, மட்டைக் கள்ளிகளுக்குள் ஒளிந்து படர்ந்திருக்கும். குற்று முள் செடிகள் படர்ந்திருக்கும். விடைதலை மரங்கள், குற்றி படர்ந்திரக்கும். முசுட்டைக் கொடிகள் திருகி சிரிக்கும். அதன் இலைகளை சுவைத்து மகிழ்வோம். அவற்றின் ஊடே, காட்டு முயல்களுக்கு கண்ணி வைத்து காத்திருப்பர். ஓணான்கள் அதன் மீது, நடந்து போகும். மலை உ:டும்புகள், இடுங்காமல் திரியும்.
மடுவிளையை, எப்போதும் வியப்புடன் பார்ப்பேன். அதன் பரப்பு முழுவதும், உடைந்த மண்பாண்ட சில்லுகள் சிதறிக்கிடக்கும். அவற்றை சேகரித்து திரிவேன். ஊர் பெரியவர்கள், ‘ ஓட்ட காலனத் தொடாதே மக்கா...’ என்று அதட்டி விரட்டுவர். அவ்வப்போது அந்த பகுதிக்குள் தனிமையில் சுற்றிவந்து, ஈர்ப்பை புதுப்பித்துக் கொள்வேன். அந்த ஓடுகள் நிலையை கவனித்துக்கொண்டே நடப்பேன். ஒரு காரணமும் தெரியாது. முதியவர்கள் பார்த்தால், அதட்டி விரட்டுவர்.
ஒருமுறை, மண் சிற்பத்தில் உடைந்த தலை ஒன்று கிடைத்தது. அதை எடுத்து வந்த போது, முதியவர் ஒருவர் அதட்டி, பிடுங்கி எறிந்துவி்ட்டார்.
உடைந்த மண் சில்லுகள் பற்றி, ஆலடிவிளை ஊரில் வாய்மொழி கதை உண்டு.  ஊர் உருவாகும் முன், மலை அடிவாரப் பகுதியில் குயவர்கள் வசித்தனராம். அவர்கள், மயிலாடி, வம்பவிளை அருகே நாராயிணி குளத்தில் மண் எடுத்து, பாண்டங்கள் வனைந்தனராம். அந்த பாண்டங்கள், எளிதில் உடையாத தன்மையுடன் இருந்தனவாம். மண் பாத்திரங்கள் உடையாவி்ட்டால், பிழைப்பு நடத்தவது அரிது என்று எண்ணி, இடம் பெயர்ந்து விட்டனராம்.
இந்த கதையின் மூலத்தை அறியேன். நாகர்கோவில் இந்து கல்லுாரியில், வரலாற்று துறை பேராசிரியராக பணியாற்றிய திரு. ராமச்சந்திரன் அவர்களிடம், நான் கல்லுாரியில் சேர்ந்த போது, இது பற்றி கூறினேன். அவர் சில மாணவர்களுடன், மடுவிளையை ஆய்வு செய்தார். அதில் அவர் கண்டறிந்தது என்ன என்று தெரியவில்லை. ஒருமுறை அது பற்றி விசாரிக்க போயிருந்தபோது, நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தார். தொடரமுடியவில்லை.
மடுவிளை ஒரு முக்கியமான, தொல்லியல் தளமாக இருந்திருக்கலாம். முறைப்படி ஆய்வு செய்திருந்தால், வாழ்வியல் பற்றியும், வரலாறு பற்றியும் முக்கிய தகவல்கள் கிடைத்திருக்கலாம்.
நான், சென்னை வரும் முன்பே, மடுவிளை சிதைந்துவிட்டது. அதன் பரப்பை  புரட்டிப் போட்டு வேலிக்குள் அடைத்துவிட்டனர். அதன் உரிமையும் பல கைகளுக்கு மாறிவிட்டது.  இப்போது, அது மற்றொன்றாகி விட்டது. நுழைவதும் அரிது. மலையில் விழும் மழை நீரை, முறைப்படுத்தி ஒடுக்கி விட்டனர். பறவைகளுக்கு பொந்துகள் இல்லை. அது விளை நிலமாக்கப்பட்டுவிட்டது. அதன் வரலாறு மண்ணில் புதைந்து அழிந்து விட்டது.
மலைக் கரையில் என், 65.05 செண்ட் நிலப்பரப்பையும் விற்கும் கட்டாயத்துக்கு தள்ளப்பட்டுள்ளேன். அந்த பரப்பு பற்றி  பெரும் கனவு இருந்தது. அது, கடந்து போய்கொண்டிருக்கிறது.